همانجا که آسمان بی پروا زمین را می بوسد و بی اختیار خورشید

شرمگین را از نظر ها دور می سازد و اما خورشید به انتظار طلوعی دیگر

رخ نمودنی دوباره هستی عاری از جدایی وبودنی فرای تمام بودن ها

زمین می آرامد و خورشید در التهاب این رسیدن می سوزد

من به خورشید اعتقاد دارم حتی اگر ندرخشد

من به عشق اعتقاد دارم حتی اگر تنها باشم

من به خدا اعتقاد دارم حتی اگر ساکت باشد

یک بهانه پوچ و عاشقانه می خواهم ....

از غمی که می دانی ......

با تو بودنم مرگ است .....

بی تو بودنم هرگز ......

اگر بهانه این باشد .....

من بهانه می گیرم و عاشقانه میمیرم ....

راستش نمی دانم اقرار به پشیمانی خودش پشیمانی می آورد یا نه

اما بگذار آیینه وار اقرار کنم ..پشیمانم ... از تمام حس هایی که نثار

این یخ بسته های سنگی کردم ...از تمام لبخند ها یی که با تایید

اهل دل به رو ترشی اهل عقل زدم از تمام سادگی های بی جواب مانده ام

از تمام نمیه های پرلیوان ها که دیدم ... سخت ...پشیمانم

پشیمان می شوم شاید ... از اینکه ماندم و رفتی .......

پشیمان می شوی روزی ... ازاینکه رفتم و ماندی ....پشیمانم