و چه زشت به من و سادگیم خندیدی...... به من و عشقی پاک .....

که پر از یاد تو بود ..... و خیالم می گفت .... تا ابد مال تو بود ........

تو برو ..... برو تا راحت تر ...... تکه های دلم را آرام آرام بهم بند زنم

من تمنا کردم که تو با من باشی .....

تو به من گفتی هرگز هرگز ........

پاسخی سخت و درشت ........

و مرا غصه ی این هرگز کشت........

شود از بین او و مهرش عبور کرد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد : هی چرا

بین من و خدایم فاصله انداختی ؟ مجنون به خود آمد و گفت :

من که عاشق لیلی هستم تو را ندیدم تو که عاشق خدای لیلی هستی

چگون مرا دیدی؟

باشما طی کرده ام راه درازی را خسته ام خسته می شناسیدم؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم ..... من همان خورشید تابانم

می شناسیدم ؟ این چنین بیگانه از من رو مگردانید ... در کف فرهاد تیشه من نهادم

من شکستم بیستون را من . من همان مهربان سالهای دورم ...........

رفته ام از یادتان یا ؟؟؟؟؟ می شناسیدم ؟

نام من عشق است می شناسیدم ؟؟؟؟؟؟

خیال کنم دل منو با رفتنت نمی شکنی ؟

اجازه هست خیال کنم بازم می آی می بینمت؟

بااون چشمای مهربون دوباره چشمک می زنی ؟

طپش طپش با چشمکت غزل بگم برای تو ؟

با اتکا به عشق تو تو زندگی برم جلو ؟

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن گفتی باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف رفتی تو و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت جز عشق تو در خاطر من مشغله ای

نیست رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست