آیینه وار اقرار کنم ..پشیمانم ... از تمام حس هایی که نثار این

 یخ بسته های سنگی کردم ...از تمام لبخند ها یی که با تایید اهل دل

به رو ترشی اهل عقل زدم از تمام سادگی های بی جواب مانده ام

از تمام نمیه های پرلیوان ها که دیدم ... سخت ...پشیمانم

پشیمان می شوم شاید ... از اینکه ماندم و رفتی .......

پشیمان می شوی روزی ... ازاینکه رفتم و ماندی ....پشیمانم

چو مشتاقان زعشقت بی قرارم

زکوی خویش نومیدم مگردان

که جز کوی تو امیدی ندارم

خواهر کوچکم از من پرسید

من به او خندیدم

کمی آزرده و حیرت زده گفت :

روی دیوار و درختان دیدم

باز هم خندیدم

گفت که دیروز خودم دیدم پسر همسایه

پنج وارونه به مینو می داد

خنده برم داشت که طفلک ترسید

انقدر بغلش کردم و بوسیدم و با خود گفتم

بعد ها وقتی غم

سقف کوتاه دلت را خم کرد

بی گمان می فهمی

پنج وارونه چه معنا دارد

قسم به یک رنگی آب

به حرمت خاطره ها

به خواهش ثانیه ها

قسم به جان گریه هام

به دفتر خاطره هام

تنها گل سرخ منی

بین تمام بیشه ها

هرگوشه ی سبز خدا

کاهی ترین دفتر منم

متنم تویی شعرم تویی

قسم به پاکی خدا

نفس کشیدن منی

بی تو کسی پرنده نیست

بی تو هوای زندگی

روی زمین خسته نیست

تو رمز هر پریدنی

تو معنی پریدنی

مستی نبود دل نبود شورو نوا هم

اینجا که منم حسرت از اندوه فزونست

خود دانی و من دانم و این خلق خدا هم

تا گرید و گریاند از آن گریه ترا هم

اینجا که منم عشق به سر حد کمال است

صبر است و سلوکست و سکوتست و رضا هم

آنجا که تویی باغی اگر هست ندارد

مرغی چو من آشفته و افسانه سرا هم

اینجا که منم جای تو خالیست به هر جمع

غم سوخت دل جمله یاران و مرا هم

آنجا که تویی جمله سر شور و نشاطند

شهزاده و شه باده بدستند و گدا هم

ینجا که منم بسکه دورویی و دورنگیست

گریند به بدبختی خود اهل ریا هم

همانجا که آسمان بی پروا زمین را می بوسد و بی اختیار خورشید

شرمگین را از نظر ها دور می سازد و اما خورشید به انتظار طلوعی دیگر

رخ نمودنی دوباره هستی عاری از جدایی وبودنی فرای تمام بودن ها

زمین می آرامد و خورشید در التهاب این رسیدن می سوزد

من به خورشید اعتقاد دارم حتی اگر ندرخشد

من به عشق اعتقاد دارم حتی اگر تنها باشم

من به خدا اعتقاد دارم حتی اگر ساکت باشد

یک بهانه پوچ و عاشقانه می خواهم ....

از غمی که می دانی ......

با تو بودنم مرگ است .....

بی تو بودنم هرگز ......

اگر بهانه این باشد .....

من بهانه می گیرم و عاشقانه میمیرم ....

راستش نمی دانم اقرار به پشیمانی خودش پشیمانی می آورد یا نه

اما بگذار آیینه وار اقرار کنم ..پشیمانم ... از تمام حس هایی که نثار

این یخ بسته های سنگی کردم ...از تمام لبخند ها یی که با تایید

اهل دل به رو ترشی اهل عقل زدم از تمام سادگی های بی جواب مانده ام

از تمام نمیه های پرلیوان ها که دیدم ... سخت ...پشیمانم

پشیمان می شوم شاید ... از اینکه ماندم و رفتی .......

پشیمان می شوی روزی ... ازاینکه رفتم و ماندی ....پشیمانم

واسه روز ولنتاین دو تا ستاره تقدیمت می کنم

یه ستاره پر بوسه که دلم بی تو نپوسه

یه ستاره پر امید واسه هر کی که تو رو دید

بازم ولنتاین مبارک

بسی گفتند : دل از عشق برگیر که نیرنگ است و افسون است و جادوست

ولی ما دل به او بستیم و دیدم که این زهر است اما نوشداروست

به جای تاج گل بزرگی که پس از مرگم برای تابوتم می آوری شاخه ای

از آن را همین امروز به من هدیه کن

ازم پرسید : دوستم داری ؟گفتم آره ...گفت :چقدر ؟گفتم از اینجا تا خدا ...

اشک تو چشاش جمع شد و گفت: مگه نگفتی که خدا از همه

چیز به ما نزدیکتره

از این عشق به هر عشق جهان می خندم هر که آرد سخن عشق

به آن می خندم روزی از عشق دلم سوخت که خاکستر شد

بعد از این سوز به هر سوز جهان می خندم

نفس را با تو می خواهم تو که از جنس گلهایی سیاهی را نکن باور

تو که خورشید فردایی

جلوی اشکی رو بگیری که با رفتن بعضی ها از چشمت جاری میشه

سرسبزترین بودم و زردم کردی تبعیدی فصل شوم و زردم کردی من چشم

چراغ این و آن بودم و تو انگشت نما و کوچه گردم کردی

می نویسم ((دـ ی ـ دـ اـ ر)) تو اگر بی من و دلتنگ منی ....... یک به یک

 فاصله ها را بردار

بارون نباش که با التماس خودتو به شیشه بکوبی ..... ابر باش که همه منت

باریدنتو بکشن

اگه دستم و بگیری از غرورت کم نمیشه

ساکت و صبور و عاشق وقتی حوصله نداری

پیش حرفای دل من حرف عشق و کم میاری

لحظه هام تلخ و حقیرن وقتی قهری با دل من

کاش چشات یه جاده می زد از دل تو تا دل من

خندیدم و گفتم : او فقط اسیر من است تنها دقایقی چند تاخیر کرده است

آیینه به سادگیم خندید و گفت : احساس پاک تورا زنجیر کرده است

گفتم : از عشق من چنین سخن مگوی گفت: خوابی ! سالها دیر کرده است

در آیینه به خود نگاه می کنم آه !!! عشق تو عجیب مرا پیر کرده است

راست گفت آیینه که منتظر نباش او برای همیشه دیر کرده است

در شیرینی بوسه غرق بودیم که ناگهان شوری اشک رابرلبانم احساس کردم

و فهمیدم این بوسه جدایی است

و چه زشت به من و سادگیم خندیدی...... به من و عشقی پاک .....

که پر از یاد تو بود ..... و خیالم می گفت .... تا ابد مال تو بود ........

تو برو ..... برو تا راحت تر ...... تکه های دلم را آرام آرام بهم بند زنم

من تمنا کردم که تو با من باشی .....

تو به من گفتی هرگز هرگز ........

پاسخی سخت و درشت ........

و مرا غصه ی این هرگز کشت........

شود از بین او و مهرش عبور کرد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد : هی چرا

بین من و خدایم فاصله انداختی ؟ مجنون به خود آمد و گفت :

من که عاشق لیلی هستم تو را ندیدم تو که عاشق خدای لیلی هستی

چگون مرا دیدی؟

باشما طی کرده ام راه درازی را خسته ام خسته می شناسیدم؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم ..... من همان خورشید تابانم

می شناسیدم ؟ این چنین بیگانه از من رو مگردانید ... در کف فرهاد تیشه من نهادم

من شکستم بیستون را من . من همان مهربان سالهای دورم ...........

رفته ام از یادتان یا ؟؟؟؟؟ می شناسیدم ؟

نام من عشق است می شناسیدم ؟؟؟؟؟؟

خیال کنم دل منو با رفتنت نمی شکنی ؟

اجازه هست خیال کنم بازم می آی می بینمت؟

بااون چشمای مهربون دوباره چشمک می زنی ؟

طپش طپش با چشمکت غزل بگم برای تو ؟

با اتکا به عشق تو تو زندگی برم جلو ؟

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن گفتی باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف رفتی تو و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت جز عشق تو در خاطر من مشغله ای

نیست رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

ساکت و صبور و عاشق وقتی حوصله نداری پیش حرفای دل من حرف عشق و کم

میاری لحظه هام تلخ و حقیرن وقتی قهری با دل من کاش که چشات یه جاده

میزد از دل تو تا دل من

در کلاس ادبیات معلم گفت : فعل رفتن را صرف کن :رفتم ...... رفتی ....... رفت

ساکت می شوم می خندم ولی خنده ام تلخ می شود استاد داد می زند خوب

ادامه بده و من می گویم :رفت ...... رفت ..... رفت رفت و دلم را شکست

همیشه برای گلی خاک گلدان باش که اگر به آسمان رسید یادش نره که

ریشه اش کجاست

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم پس از یک جستجوی

نقره ای در کوچه های آبی احساس تورا از بین گلهایی که در تنهاییم رویید با حسرت

جدا کردم و تو در پاسخ ابی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و سرگردان

چشمانی است رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تورا درد دشتی از

تنهایی و حسرت رها کردم همین بود آخرین حرفت و بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم

چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی ؟ شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا ؟تا کی ؟برای چه ؟ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه

می بارید وبعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در

غمی خاکستری گم شدوگنجشکی که هرروزازکنارپنجره بامهربانی دانه برمی داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان  چشمهایم خیس 

باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست

خواهد رفت کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد و بعد از 

رفتنت دریا چه بغضی کرد کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد و من با آنکه 

می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد هنوز آشفته چشمان زیبای توام

برگرد! ببین که سر نوشت انتظار من چه خواهدشد و بعد از این همه طوفان و وهم

پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :تو هم در پاسخ این

بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم و من در حالتی مابین اشک و

حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است و من در اوج پاییزی ترین

ویرانی یک دل میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمی دانم چرا ؟ شاید به

رسم عادت و پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا

کردم